Chemiczna degradacja siedliska rolniczego jest nierozerwalnie związana z rozwojem, a ściślej rzecz biorąc z zanieczyszczeniami, które na skutek rozwoju człowiek produkuje w coraz większej ilości. Przemysł i motoryzacja powodują ogromną ilość trujących związków chemicznych, które powodują stopniowe skażanie terenów rolniczych. Urbanizacja i turystyka chwieją równowagą między terenami zielonymi, a światem ludzi i maszyn. Wreszcie niewłaściwe rolnictwo może powodować chemiczną degradacje. Stosowanie pestycydów, nawozów azotowych i fosforowych oraz innych groźnych środków ochrony rośli wpływa na jakość gleb. Najlepszą rzeczą jaką można zalecić to większa rozwaga i zwiększenie norm ekologicznych dla przemysłu, a także większe uświadomienie rolników jak gospodarować bez szkodzenia ekosystemowi.

Fizyczną degradacją środowiska rolniczego nazywamy skutki niszczenia fizycznych właściwości gleby. Dzieje się tak najczęściej podczas pracy z ciężkim sprzętem rolniczym, który ugniata glebę i zmienia jej meliorację na gorsze. Efektem tego jest wysuszanie pól, a czasami ich zabagnianie. Głęboka orka również jest niekorzystna. Powoduje ona przerywanie naturalnej stratyfikacji organizmów. Aby temu zapobiegać polecane jest zmniejszenie głębokości orki na rzecz zwiększenia spulchniania gleb.

Biologiczna degradacja siedliska rolniczego  to nic innego jak wadliwa i niezgodna z warunkami fizjologicznymi struktura użytkowania ziemi. Złe umiejscowienie drzew, krzewów czy gruntów ornych powoduje znaczne pogorszenie sytuacji ekologicznej na danym terenie. Nieprzestrzeganie zasad płodozmianu, uprawy monokulturowe lub ich zbytnie uproszczenie powoduje prawie zawsze zmniejszenie urodzajności gleby, wyczerpaniu jej. Przeciwdziałanie biologicznej degradacji środowiska to przede wszystkim rozsądna agrocenoza. Stosowanie płodozmianu, zabiegów agrotechnicznych i fitomelioracyjnych, czy też zmiana struktury zasiewów spowoduje stopniowe polepszenie się jakości gleb.

W naszych czasach sami szkodzimy środowisku. Często nieświadomie nie zdajemy sobie sprawy, jak pozornie nieszkodliwe, a wręcz pomocne działanie powoduje pogorszenie jakości bądź zmęczenie gleby. Coraz częściej zdarza się, że mimo zwiększania nakładów pracy, pieniędzy i nawozów plony stają się mniejsze ilościowo i słabsze jakościowo. Przeciwdziałania nie są rzeczą łatwą i tanią, ale w ogólnym rozrachunku są bardzo korzystne. W krajach rozwiniętych coraz popularniejsze jest ekorolnictwo, które daje korzyści zarówno ludziom, jak i środowisku. Bez uświadomienia sobie wpływu jaki ma każdy z nas na środowisko, nie będziemy mogli skutecznie przeciwdziałać jego degradacji.

W Polsce idea agrolotnictwa narodziła się w 1925 roku. Podjęto wówczas próbę zwalczania szkodników leśnych za pomocą zmodyfikowanych samolotów bombowych. Miało to miejsce w nadleśnictwie Mścin. Do drugiej wojny światowej pomimo względnie dobrych rezultatów nie prowadzono wielu operacji agrolotniczych.

Po wojnie w Polsce nastąpił prawdziwy rozwój agrolotnictwa. Począwszy od 1948 roku przez 7 lat zajmowały się tymi zadaniami Polskie Linie Lotnicze Lot. Przebudowywane samoloty pasażerskie Li-2 były używane do walki z plagami szkodników (przede wszystkim stonka ziemniaczana), ochrony lasów i gaszenia pożarów. Dopiero w 1955 roku PLL Lot przestał zajmować się lotnictwem rolniczym.

W 1960 roku został wyprodukowany pierwszy samolot specjalnie przystosowany do zadań rolniczych – PZL-101 Gawron. Był on używany zarówno do ochrony przed szkodnikami, jak i do nawożenia. Wówczas nastąpił rozkwit polskiego agrolotnictwa, który trwał praktycznie do upadku PRLu. Wpływ na to miało wiele czyników, ale zdecydowanie najważniejszym był rozmiar Państwowych Gospodarstw Rolnych. Polska regularnie wprowadzała wtedy nowe technologie, które miały na celu zwiększenie wydajności rolnictwa. Samoloty sprawdzały się świetnie w nawożeniu rozległych pól, a co ważne to zadanie zabierało dużo mniej czasu i pracy niż tradycyjne metody. Wprowadzano wiele nowych modeli samolotów rolniczych, z których wiele stało się sukcesem eksportowym naszego kraju i było sprzedawanych do wielu krajów zachodnich.

O stanie polskiego agrolotnictwa może świadczyć fakty, że polskie samoloty i załogi wykonywały prace agrolotnicze w Austrii, RFN, Libii i Tunezji już w 1966 roku. Kiedy tylko został założony Zakład Usług Agrolotniczych polskie lotnictwo rolnicze pracowało w 20 krajach na 3 kontynentach, a liczba państw zainteresowana współpracą ciągle się zwiększała.

Po upadku PRLu, zaczęła się likwidacja Państwowych Gospodarstw Rolnych co spodowało załamanie rynku usług lotnictwa rolniczego w Polsce. Zaprzestanie nawożenia lasów pozbawiło Zakład Usług Agrolotniczych dochodów, wskutek czego prace agrolotnicze w Polsce praktycznie zniknęły. Za granicą jednak prace agrolotnicze są wciąż prowadzone przez Polaków. W Sudanie i Iranie wciąż istnieją polskie bazy remontowe założone w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, które mimo upływu czasu w dalszym ciągu działają.

Obecnie w Polsce istnieje tylko kilka prywatnych firm, które świadczą usługi agrolotnicze. Odnotowują jednak one wzrost klientów i partnerów, gdyż w naszym kraju dopiero tworzą się wielkie plantacje, na których można używać samolotów oszczędzając w ten sposób czas i pieniądze.

Głównymi celami ANR są zadania, które wynikają z polityki państwa. Należą do nich między innymi: tworzenie i poprawa struktury obszarowej gospodarstw rodzinnych oraz wykonywanie praw rzeczowych na nieruchomościach rolnych, których właścicielem jest Skarb Państwa. Do tych ostatnich możemy zaliczyć  obrót tymi nieruchomościami, ich racjonalne wykorzystywanie, administracja nad nimi, a także ich sprzedaż, do której jednak niezbędna jest zgoda prezesa. Agencja popiera organizowanie na gruntach Skarbu Państwa prywatnych gospodarstw rolnych. Sprawuje również dyskretną kontrolę nad rynkiem nieruchomości rolnych, a w razie potrzeby interweniuje poprzez prawo pierwokupu.

Agencja Nieruchomości Rolnych działa według trzech głównych zasad. Pierwszą jest powiernictwo, czyli swobodne dysponowanie majątkiem Skarbu Państwa, który powierzył Agencji uprawnienia do owego majątku. Drugą jest samofinansowanie. Oznacza to brak dofinansowania zewnętrznego. Agencja choć działa na rzecz Państwa, stanowi odrębną osobę prawną, a co za tym idzie działa we własnym imieniu. Ostatnią zasadą jest obligatoryjność przekształceń. Oznacza to restrukturyzację państwowych gospodarstw rolnych, a do tego niezbędna była likwidacja formalna i fizyczna tych właśnie.

Prezes ANR jest powoływany przez premiera na wniosek ministra do spraw rozwoju wsi. Jest on osobą, która reprezentuje agencji i ponosi odpowiedzialność za jej działania. Do pomocy ma on wiceprezesów, dyrektorów zespołu Biura prezesa oraz 11 dyrektorów, z których każdy odpowiada za jeden oddział terenowy.  Prezes przy podejmowaniu decyzji może kierować się opinią podwładnych, ale może rozstrzygnąć sprawę kierując się tylko własną opinią. Może on również powierzyć pisemnie daną sprawę Biuru Prezesa, bądź danemu oddziałowi terenowemu. Do jego zadań należy tworznie filii oddziałów terenowych, dzieje się tak jednak tylko na wniosek dyrektorów terenowych, którym prezes udziela również pełnomocnictw do dokonywania czynności prawnych. Bez tego nie mogą oni zawierać żadnych umów, które miałyby wartość prawną.  Obecnie urząd prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych pełni Tomasz Nawrocki, który pełni tą funkcję od 10.10.2008 roku.

W ANR działa również Rada Nadzorcza, która liczy 12 osób powoływanych przez różnych ministrów (ministrowie właściwi do spraw: rozwoju wsi, Skarbu Państwa, finansów publicznych gospodarki), a także wybieranych ze zgłoszonych kandydatur. Odpowiedni ministrowie mają wpływ na 9 osób w Radzie Nadzorczej, pozostałe 3 są wybierane spośród kandydatów, których zgłaszają między innymi związki zawodowe rolników, rolnicze związki spółdzielcze, organizacje pracodawców rolnych.

Liczne badania pokazały, że stosowane w rolnictwie tradycyjnym środki ochrony rośli i nawozy sztuczne mają niedobry wpływ na jakość owoców i warzyw, które znajdują się na naszych stołach. Chociaż wygląd zdrowej żywności może być troszkę gorszy, to smak i co najważniejsze brak wielu toksyn i trucizn wpływają na społeczeństwo, które stopniowo zwiększa ilość kupowanej zdrowej żywności. Zamiast pestycydów, herbicydów czy też innych środków ochorony roślin stosuje się przede wszystkim naturalny płodozmian, który pozwala unikać chwastów i szkodników. Można też stosować metody biologiczne i agrotechniczne.

Kolejną znaną zasadą jest uprawa mozaikowa. Oznacza to, że nie stosuje się wielohektarowych upraw, ale dużą ilość niewielkich poletek, które są oddzielane od siebie  uprawami osłonowymi, drzewami i krzakami. Taki rodzaj upraw jest niezwykle korzystny, gdyż wpływa dobrze na mikroklimat, a także daje schronienie ptakom lub owadom, które są naturalnymi wrogami szkodników.

Zamiast nawozów sztucznych stosuje się tak zwane nawozy zielone. W połączeniu z obornikiem i kompostem dają one bardzo dobre rezultaty. Należy również wspomnieć, że pozwalają one utrzymać żyzność gleby i jej strukturę na wysokim poziomie. Stosowanie specjalnym narzędzi i maszyn również pomaga w ekorolnictwie. Wszelkie działania podejmowane są ze specjalnym uwzględnieniem struktury gleby. Aby jej nie przerywać i nie niszczyć organizmów glebowych należy orać stosunkowo płytko, ale za to głęboko spulchniać.

Ekorolnictwo to także hodowla zwierząt. Zwierzęta karmi się własną paszą, przygotowaną z własnych upraw; wówczas wiadomo co się w takiego paszy znajduje. Oczywistym jest, że nie stosuje się hormonów ani antybiotyków. Wszelkie kiszonki oraz siano jest przygotowywane zgodnie z właściwościami biologicznymi.

Każde gospodarstwo, które działa zgodnie z ekologią nie może skupić się tylko na hodowli lub wyłącznie na uprawi. Małe poletka, brak specjalizacji powodują, że taki rodzaj gospodarowania jest dużo mnie wydajny i bardziej czasochłonny. Mogło by się wydawać, że nie ma on przyszłości. Tak jednak nie jest. Wiele osób jest skłonnych zapłacić większe pieniądze za produkt, w stosunku do którego mogą mieć pewność, że jest on zdrowy i ekologiczny. W wielu krajach zdrowa żywność jest wręcz produktem luksusowym, na który jest bardzo duże zapotrzebowanie, a co za tym idzie ceny również są bardzo wysokie.

Mniejsza mechanizacja powoduje większe zatrudnienie w ekorolnictwie, co pomaga w zmniejszaniu bezrobocia na terenach wiejskich. Kolejną korzyścią jest dużo mniejsza degradacja środowiska.

W Polsce gospodarstwa ekologiczne stanowią obecnie około 1 % wszystkich upraw, a liczba ta wciąż się zwiększa. Większość z tych gospodarstw nie ma problemów finansowych, a swoje produkty sprzedają szybko i za dobrą cenę, więc większy nakład pracy i środków jest solidnie zrównoważony. Dlatego też ekorolnictwo będzie w najbliższych latach coraz bardziej zyskiwać na znaczeniu.